(82kB)

Towarzystwo Przyjaciół Hajnówki

Czerwona Hajnówka



Czerwona Hajnówka - Określenie lat przedwojennych w Hajnówce, dotyczące okresu "sanacji" charakteryzującego się wyzyskiem i nędzą, demonstracjami i protestami uciskanej klasy robotniczej, które brutalnie tłumiła "granatowa" policja. Do lokalnych sukcesów zaliczano jedynie podwyżki wynagrodzeń wywalczone strajkami, które były inspirowane i kierowane przez komunistów, popieranych przez posła na Sejm Stanisława Duboisa. Po raz pierwszy pojawiło się w 1932 r., kiedy Okręgowy Komitet Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi z siedzibą w Białowieży, posiadający własną drukarnię, zaczął wydawać swój organ "Białowieski Rejon - Czerwona Hajnówka". Określenie to przyjęło się nie tylko w kraju, ale również za granicą, o czym świadczy fakt przekazania przez radio Moskwa pozdrowień dla strajkujących robotników "Czerwonej Hajnówki" w jej walce o postęp socjalizmu. Wspomina o tym z ironią "Robotnik Białostocki" w 1939 r. - "Jeśli w Mińsku czy w Moskwie witają ją da zdrawstwujet krasnaja Hajnawka , to czy wszyscy w Hajnówce są komunistami nie wyłączając osób duchownych?"..

Po wojnie określenie to przypomniał Borys Nikitiuk w książce "Czerwona Hajnówka", wydanej w 1958 roku przez Komitet Powiatowy PZPR w Hajnówce. Przedstawił on w sposób schematycznie uproszczony obraz tamtej rzeczywistości. Natomiast w książce "Zakłady Suchej Destylacji Drewna w Hajnówce" z 1967 roku B. Nikitiuk pisał: To między innymi robotnikom "Chemicznej" zawdzięczamy, że Hajnówka nosi dziś zaszczytne, chlubne miano "Czerwonej Hajnówki". W obecnych czasach określenie to niezbyt chętnie jest wspominane i wcale nie uznawane za zaszczytne. Czasami jest odgrzebywane, np. w audycji TVP1 "Misja Specjalna", edytowanej pod koniec grudnia 2006 roku, dotyczącej komunistycznych patronów ulic w dzielnicy Placówka.

Strona główna